Vanmiddag had ik een afspraak met Gerda Verburg, onze minister van LNV. Het was haar eerste werkdag na haar vakantie en die was gelijk van 9 uur ’s ochtends tot 9 uur ’s avonds volgepland: de begrotingsbesprekingen zaten er aan te komen. Ik dacht maar met de deur in huis te vallen: “Dat komt goed uit, want ik heb ook nog een paar wensen bij me vanuit de glastuinbouwsector”.

Dramatische situatie in de glastuinbouw

Kort bracht ik Verburg op de hoogte van de actuele situatie in de glastuinbouw, die in één woord dramatisch is. De verliezen lopen zo hoog op, dat veel bedrijven zeker vijf jaar nodig zullen hebben om er weer bovenop te komen. Vooropgesteld dat ze het hoofd boven water kunnen houden…
Ook de rol van de banken kwam aan de orde: torenhoge rentes voor kortlopende leningen voor maximaal een jaar: hier zijn de tuinbouwbedrijven niet mee geholpen!

Vraag van de minister

Ik vroeg de minister hoe zij de sector daarin tegemoet zou kunnen komen. Verburg gaf aan dat het met de borgstelling wel goed zou komen, daar wilde ze het helemaal niet over hebben! De minister had een hele andere vraag voor mij!
“Bij wie moet ik zijn voor de langetermijnvisie van de tuinbouw?” vroeg ze mij, “wie is nu het gezicht van de tuinbouw?” Die vraag had ik niet verwacht, maar ik begrijp hem wel. De minister wil best investeren in de sector, maar dan wel in een gezonde sector. En niet een sector die over een paar jaar weer aan haar bureau staat, omdat dan toevallig de energieprijzen te hoog zijn.
Toch had ik de vraag niet helemaal verwacht. Dus daar heb ik wel eventjes over na zitten denken op de terugweg in de auto. Wat moeten we daar nu mee. Ik heb een bijdrage geleverd aan de Greenport visie 2040, maar of er een eenduidige conclusie is over wat er moet gebeuren…

Te weinig gedaan aan marketing

Mij is het in ieder geval heel duidelijk wat er moet gebeuren. Er is één groot probleem: je kunt duurzaam voedsel produceren, en dat staat ook in de nota van het ministerie van LNV, en Nederland doet dat ook al lang, met haar greenport, met haar glastuinbouwsector, alleen: er wordt niet voor betaald! En hoe kun je duurzaam blijven produceren als je de waarde er niet voor krijgt in de markt. En daar zit volgens mij het grootste knelpunt. Er wordt te weinig gedaan aan marketing en er is te veel verdeeldheid onder de kwekers waardoor ze zich te veel laten uitspelen door zowel de handel als de supermarkten.

Uiteindelijk draait het dus allemaal weer om marketing.